Wędrując kiedyś ścieżką, Chrystus wraz z uczniami natrafili na swej drodze na gnijące truchło psa. Uczniowie odwrócili się gwałtownie, dławieni nudnościami. Chrystus jednak spojrzał w zadumie na rozkładającą się istotę i rzekł:

„Jakie piękne zęby ma to zwierzę”.

Pewnego razu Budda uśmiechnął się i cudowny blask tego uśmiechu rozświetlił niepoliczalne światy.
Nadszedł jednak Głos, który rzekł: „To nie jest prawdziwe! To nie może trwać!”
I blask zgasł.